Einn besti og eftirminnilegasti vinnufélagi sem ég hef haft á ævinni er Bretinn og ljósmyndarinn Jim Smart.

Og ekki bara af því að Jim er skemmtilegur og glaðvær félagi, drengur góður og sannur heiðursmaður.

Þau eru ófá helgarviðtölin sem við gerðum saman á sínum tíma – og birtust í Helgarpóstinum.

Helgarviðtölin voru nýung í íslenskri blaðamennsku. Þetta voru opnuviðtöl við fólk héðan og þaðan, textinn átti að vera góður, og ljósmyndir Jims fengu mikið rými. Stundum jafnvel heila síðu.

Enda eru þær það sem lifir af þessum viðtölum, portrettmyndir hans.

Hann hafði frábærlega næmt auga, gerði líka mikið fyrir myndirnar í eftirvinnslunni. Eins og Páll Baldvin bendir á í Fréttablaðinu í dag var hún meira handverk þá en nú. Það var ennþá tími myrkrakompunnar, en þar var Jim kóngur í sínu ríki.

Ég man þegar við fórum og tókum viðtöl að maður varð stundum óþolinmóður. Hann átti til að eyða löngum tíma í að ljósmynda viðmælandann. Sjálfur var maður á deadline og vildi flýta sér. Baunateljarar á blaðinu voru óánægðir með hvað hann notaði mikið af filmu.

En Jim hafði sína listrænu sýn og vissi hverju hann var að leita að. Portrettmyndir hans af Íslendingum eru sönn menningarverðmæti. Myndir hans af Laxness og Finni Jónssyni eru frægar, en mér er sérstaklega minnistætt þegar við fórum og heimsóttum Jóhann Hjálmarsson skáld og Jim tók mynd af honum úti í freðinni mýri með norpandi hross í bakgrunninum.

Því nefni ég þetta að á sýningu Blaðaljósmyndarafélagsins í Gerðarsafni í Kópavogi sem hefst í dag er sýnt úrval úr stóru safni Jims Smart. Hann mun vera einn af heiðursfélögum í félaginu.

Halldór Laxness, ár 1989. Ljósmynd: Jim Smart.