Ég man það enn hvað maður var agndofa eftir að Guðlaugur Friðþórsson synti sitt mikla sund eina ískalda nótt í marsmánuði fyrir tuttugu og fimm árum.

Margir kílómetrar í úfnum sjó, eftir að hafa horft á eftir félögum sínum, ungum mönnum á vélbátnum Hellisey, í greipar ægis, talandi við mávana, skimandi eftir ljósunum í landi, syndandi inn í brimgarðinn og út úr honum aftur til að finna betri leið.

Og svo þegar hann kom á land, braut ísinn af vatni sem var frosið í gömlu baðkari, drakk óskaplega, og klöngraðist svo yfir hraunið í Eyjum og til byggða.

Enn þann dag í finnst mér að þetta sé mesta afrek sem ég hef heyrt um. Það á engan sinn líka.