Lánabók Kaupþings sem Morgunblaðið fjallar um í dag sýnir glöggt hversu það var helsjúkt fjármálakerfið sem hrundi í byrjun október.

170 milljarða veitti bankinn í lán til Ágústs og Lýðs Guðmundssona. Þeir eru eigendur Exista.

Exista var stærsti hluthafinn í Kaupþingi! Og hugarfóstur Sigurðar Einarssonar og Hreiðars Más Sigurðssonar, ekki síður en þeirra Bakkabræðra.

79 milljarðar voru lánaðir til Ólafs Ólafssonar og félaga hans. Ólafur var einn stærsti hluthafinn í bankanum – í gegnum „gjöf“ sem hann fékk frá ríkisstjórninni þegar Búnaðarbankinn var einkavæddur.

Einkavinurinn Róbert Tschenguiz naut svo lánafyrirgreiðslu upp á 230 milljarða.

Hvers konar sukk var þetta? Er virkilega svo að þetta standist lög og reglur? Kaupþing var jú almenningshlutafélag.

Látum það fljóta með að það var með þessum sömu aðilum, Exista og Kjalari Ólafs Ólafssonar að Kaupþing gerði aðförina að íslensku krónunni.

Og að tveir verðbréfamiðlarar hjá Kaupþingi hafa verið ákærðir fyrir að hafa með svikum haldið uppi fölsku gengi á Exista.

Við erum að horfa inn í risastóra svikamyllu.

Nú eru að birtast fréttir um yfirmenn hjá Kaupþingi sem eru að hætta hjá bankanum.

Eitthvað var ýjað að því að þeim líkaði vistin svo illa.

En ástæðan fyrir uppsögnunum mun frekar vera sú að þessir menn eru að fara að vinna fyrir fyrrverandi stjórnendur bankans.

Sem samkvæmt mínum heimildum eru með „fullt af peningum“ – eins og það var orðað af heimildamanni mínum í Kaupþingi.

En annars staðar í kerfinu eru menn í bjögunarleiðangri fyrir Existabræðurna, Lýð og Ágúst.

Maður spyr, í ljósi svona upplýsinga – er nokkur ástæða til þess?

Eða ætla menn kannski að leyfa þeim að skuldajafna gróðanum af krónubraskinu á móti peningunum sem þeir sugu út úr bankanum eins og tilberar.

Hefði kannski verið ástæða til að frysta eigur þessara manna?