Í Djíbútí er atvinnuleysi sextíu prósent, lífslíkur karla eru 42 ár, landið er stórskuldugt og getur ekki staðið í skilum með afborganir, þarna hefur geisað borgarastríð, efnahagurinn hefur verið á stöðugri niðurleið síðustu tíu árin.

Þetta er smáríki, klemmt milli Sómalíu og Eritreu, en í báðum þeim löndum er stríðsástand.

Nú er Össur Skarphéðinsson á leiðinni þangað að ganga frá samstarfi við Djíbútímenn í jarðhitamálum – síðast var hann í öðru fjarska óstöðugu landi, hann slapp úr eldflaugaarás í Jemen, eða það má skilja af fréttum fjölmiðla.

Björn Bjarnason sagði um þessi áform í grein um REI málið í síðasta hefti Þjóðmála:

„Í grein minni í síðasta hefti Þjóðmála vék ég að því, þegar þeir Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands, og Guðmundur Þóroddsson, forstjóri REI, stóðu á palli með Bill Clinton, fyrrverandi Bandaríkjaforseta, í New York, þar sem Clinton heiðraði þá fyrir að lofa 8 til 9 orkumilljörðum Reykvíkinga á næstu fimm árum til fjárfestinga í Djíbúti, einu fátækasta ríki Afríku. Ég segi: „Spyrja má: Með samþykki hverra var loforðið við Clinton gefið — borgarstjórnar eða borgar-ráðs Reykjavíkur? Um þetta eins og allt annað í þessu máli vaknar spurningin: Hverjir hafa í raun umboð til að ráðstafa orkumilljörð-unum? Engin umgjörð breytir nauðsyn þess, að menn hafi heimildir til að ráðstafa eignum annarra.“

Í „tímaröð“ í skýrslu stýrihópsins segir: „Þann 28. september 2007 er greint opin-berlega frá samkomulagi þar sem REI skuld-bindur sig til að fjárfesta að lágmarki 10 milljónir Bandaríkjadala eða um 9 milljarða íslenskra króna á næstu fimm árum í jarð-varmavirkjunum í Austur-Afríku m.a. í Djibouti.“

Því miður kemur ekki fram í skýrslunni, hvernig staðið var að því að efna þessa tilkynningu um fjárfestingar í Djíbútí. REI og GGE höfðu ekki runnið saman í nýtt REI á þessum tíma. Eins og mál hafa þróast er líklegt, að loforð Ólafs Ragnars og Guðmundar á pallinum með Clinton verði ekki efnt nema með álögum á kaupendur þjónustu Orkuveitu Reykjavíkur.“