Það þarf að minna stjórnmálamennina á það – því þeir vilja ekki skilja það sjálfir – að nú er kominn tími til að rifa seglin.

Þeir eru að segja almenningi að gera það, en virðist ekki koma til hugar að herða sultarólina sjálfir.

Nú síðast horfðum við á ellefu þingmenn leggja til óvenjulega heimskulegt frumvarp um að komið verði upp vefmyndavélum á ferðamannastöðum á Íslandi. Í þessum hópi var fólk sem maður telur að sé með fullu viti.

Kostnaðurinn við rekstur Alþingis er sífellt að aukast. Mannlíf segir að hann hafi verið 1590 milljónir framreiknað árið 1999, en á þessu ári stefni í að hann verði tveir og hálfur milljarður. Nýjasta uppátækið er að ráða aðstoðarmenn fyrir þingmenn – í öllum tilvikum virðast þetta vera fótgönguliðar úr flokkunum, töskuberar.

Og nú á enn að fara að leggja í byggingarframkvæmdir á Alþingisreitnum – hluti skýringar þess er að forseti þingsins er nú ráðherraígildi með einkabílstjóra og allt tilheyrandi. Honum finnst hann eigi að koma einhverju í verk – skilja eftir sig einhver áþreifanleg minnismerki.

Annars virðist Alþingi að hluta til vera ferðaklúbbur. Á tíma internets og fjarfundarbúnaðar hlýtur að vera hægt að draga úr öllum þessum ferðalögum. Ráðherrar ríkisstjórnarinnar ganga nú undan með vondu fordæmi og fljúga á einkaþotum út og suður.

Rekstur ríkisins hefur bólgnað út á síðustu árum. Þessi dæmi skipta kannski ekki sköpum fyrir hann. En við megum ekki gleyma því að fólkið í landinu þarf að standa undir þessu öllu. Það eru skattpeningar þeirra sem eru notaðir í þetta. Stjórnmálamenn ættu að reyna að umgangast þá af aðeins meiri virðingu.

Þeir eiga ekki þetta fé. Það eru einföld sannindi sem stjórnmálamenn mega ekki gleyma.

Á Íslandi ríkir sátt um að ríkið skuli standa að heilbrigðisþjónustu, menntun, samgöngum, löggæslu, nokkurri félagsþjónustu og að það leggi eitthvað smá af mörkum til menningarinnar líka. Hlutverk ríkisins er stærra hér en í flestum löndum.

En það á ekki að þýða að stjórnmálamenn eigi að hafa frítt spil að vaða í hina sameiginlegu sjóði.