Ég las í blaði að söngvarinn Daníel Ágúst Haraldsson væri farinn að skarta hárgreiðslu eins og Rod Stewart var með upp úr 1970. Í mínu ungdæmi prófuðu ýmsir svona hárgreiðslu. Daníel sagðist líka vera að hlusta á plötur með Rod frá þessu tímabili.
Margir hafa sopið hveljur þegar ég hef sagt þeim að Rod Stewart sé einn af mínum uppáhalds rokktónlistarmönnum. Þeir þekkja þá ekki plöturnar sem við Daníel Ágúst höfum hlustað á.
Um þetta skrifaði ég í grein fyrir nokkrum árum:
„Ég las einhvers staðar að Rod Stewart hefði orðið sextugur um daginn. Poppstjörnur æsku minnar gerast aldurhnignar. Rod Stewart gerði nokkrar frábærar plötur í kringum 1970 – þar fór saman einstæð söngrödd hans, innilegur flutningur og skemmtilega alþýðlegur andi tónlistarinnar. Hann hafði líka með sér einhverja bestu hljómsveit í sögu rokksins, en þar var fremstur í flokki gítaristinn Ron Wood.
Svo fóru þeir hver sína leið. Sjaldan hafa menn sólundað hæfileikum sínum eins og þeir félagarnir. Þeir urðu svosem nógu ríkir og óðu í kvenfólki, svo kannski skipti það ekki máli. Wood varð undirleikari hjá Richards og Jagger í Rolling Stones, hálfgerð skrípafígúra, en Stewart týndist í ljóskum, fótbolta og glaumgosalíferni. Strax 1975 var ljóst að hann hafði fjarlægst uppruna sinn svo að í tónlist hans buldi eins og tómri tunnu.
Æ síðan hefur hann verið í hallærislegum eltingaleik við að tolla í tískunni – afkáralega sólbrúnn, með strípur og gullkeðju um hálsinn. Merkilegt nokk lafir hann þó ennþá sem einhvers konar poppstjarna, ekki síst á síðum súðurblaða.
Nú fer maður í súpermarkaði og lyftur og alls staðar er verið að spila plötu þar sem Stewart syngur gömul amerísk dægurlög. Þetta gerir hann af einstöku tilfinningaleysi – svo úr verður sætsúpuleg kringlumúsík. Plöturnar fljúga upp vinsældalista, en þær hljóta að teljast með því vemmilegasta sem hefur heyrst lengi. Smekkleysið er allsráðandi.
Eftir standa Gasoline Alley, Every Picture Tells a Story og Never a Dull Moment; plöturnar sem Stewart gerði um og upp úr 1970. Meðal snilldarverka rokksins. Hlustið á þær.“
Annars bendi ég á þetta myndband. Þarna er Rod að flytja lagið Maggie May með hljómsveitinni Faces á gullaldartímanum. Þetta var eitt frægasta sukkband rokksins; meðlimirnir voru Ron Wood, Ronnie Lane, Ian McLagan og Kenny Jones.
Eitthvað af þessu er greinilega playback en þeir hafa gaman að þessu:
[youtube=http://youtube.com/watch?v=xikQ0c5KdZE]
Það er sami hlýlegi og elskulegi hljómurinn í þessu, Ronnie Lane úr Faces að syngja lagið sitt Oh la la:
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=DYPTX12L5Uw]
