Á síðustu árum hafa komið hingað þúsundir og aftur þúsundir af erlendum verkamönnum. Sumt af þessu eru farandverkamenn; mikið til ungir eða miðaldra karlmenn. Maður sér þá stundum fara um í hópum um borgina eftir vinnu.

Þeir kynnast hér skemmtanamenningu þar sem ríkir algjört hömluleysi. Fólk drekkur sig útúr, margir missa hálfpartinn vitið.

Karlmennirnir eru ókvæntir eða hafa skilið konur sínar eftir í heimalandinu. Þeir drekka líka. Skemmtanalífið gengur að miklu leyti út á kynlíf – drykkju og kynlíf. En þeir eiga lítinn séns í íslenskar konur sem finnst þeir hallærislegir – undirmálsmenn.

Erlendis hefðu þeir hugsanlega farið til vændiskvenna til að svala kynhvötinni. Því er ekki til að dreifa hér.

Er furða þótt komi upp vandamál?

ps. Það er best að bæta því við vegna nokkuð fyrirsjáanlegra viðbragða að ég er á engan hátt að réttlæta þann viðurstyggilega glæp sem nauðgun er. Nauðganir eru ekki þeim að kenna sem verða fyrir þeim, því myndi ég aldrei halda fram. En það hlýtur að mega benda á tengsl milli þess að hér hefur karlmönnum á vissum aldri fjölgað mjög snögglega og hins sérkennilega og að sumu leyti háskalega skemmtanalífs sem hér tíðkast. Og þótt maður segi ekki að nauðgun sé kynlíf, þá tengist hún þó sannarlega kynhvötinni. Ég er ekki að mæla með opnun vændishúsa, hugmyndaflug mitt nær ekki svo langt, en það er varla rangt að benda á að stór hluti þessara karlmanna er dæmdur til einlífis í þann lengri eða skemmri tíma sem þeir dvelja hér.