Stundum er eins og fólk missi sig á Íslandi.

Nú er komin upp sú krafa að allar raflínur verði lagðar í jörð.

Eitt er víst um þetta: Kostnaðurinn verður svimandi. Samtök atvinnulífsins áætla að það geti kostað 300 milljarða króna.

Það er eins og okkur sé í nöp við það sem stendur undir hinu góða lífi sem við lifum:

Rafmagnið. Ljósin. Orkuna.

Mér verður hugsað til forfeðra okkar sem lifðu meira og minna í myrkri. Sáu varla ljóstýru heilu veturna.

Þetta má kannski kenna við fyrirbæri sem kallast ný-luddismi. Ég sé reyndar á sama stað skilgreininguna anarkó-prímítivismi.

Hún lýsir fjári vel hugmyndafræði þeirra sem standa að Saving Iceland.

En við erum ekki á leið í moldarkofana aftur. Fólk langar ekkert þangað.

Fyrir nú utan að rafmagnsmöstur eru ekkert svo yfirmáta óumhverfisvæn. Þau eru varla eilíf – það er einfaldlega hægt að taka þau niður þegar notagildi þeirra lýkur.

Er virkilega ekki hægt að eyða peningum í eitthvað betra en að grafa þau í jörð?