Það er engin leið að skella skollaeyrunum við því sem kallað er „vandi Miðbæjarins“. Það er ekki rétt hjá Fréttablaðinu sem segir að vandinn sé „góðkynja“. Sannleikurinn er því miður miklu nær því sem Mogginn er að lýsa. Kannski er sóðaskapurinn einna verstur. Hann ber nefnilega vott um virðingarleysi fyrir umhverfinu – af þessu hugarfari sprettur svo dólgsháttur og ofbeldi.

Eitt hefur ekki verið nefnt ýkja oft í þessu sambandi – eiturlyfin. Menningarsvæði okkar er yfirfljótandi í fíkniefnum. Við erum þar á sama báti og til dæmis Bretar. Það þykir nánast sjálfsagt að fólk – sem annars myndi aldrei telja sig eiturlyfjaneytendur – noti fíkniefni þegar það fer að skemmta sér um helgar. Við erum ekki að tala um fíkla – sem eru nógu slæmir – heldur einhvers konar hobbídópista.

Pétur Arason, kaupmaður á Laugaveginum, nefndi þetta í útvarpsviðtali í gær:

“Þetta er í sjálfu sér bara stríð og ég held að íbúarnir, verslunareigendur og sumir húseigendur séu búnir að tapa þessu stríði. Þeir sem ráða orðið miðborginni eru dópsalar, dópistar og vissir skemmtistaðaeigendur. Þetta fólk er búið að taka völdin. Lögreglan ræður einfaldlega ekki við þetta og borgaryfirvöld eru búin að gefast upp.”

Partur af þessu er svo líka opnunartími skemmtistaðanna sem er fáránlega langur. Það er erfitt að skemmta sér til klukkan sjö á morgnana án þess að kýla í sig dópi.