Við ættum að bera virðingu fyrir því merka dýri tófunni. Nú hafa fundist 3500 ára gömul tófubein á Ströndum. Þegar landnámsmenn koma hingað í kringum 870 er þetta eina spendýrið á Íslandi. Svo er náttúran fátækleg hér. Mýs berast hingað með mönnum á landnámsöld, rotta verður ekki vart hér fyrr en á nítjándu og tuttugustu öld.

Hér var enginn nema rebbi, fuglinn fljúgandi og fiskur í vötnum.

Hreindýr voru flutt hingað á átjándu öld, minkurinn breiddist út eftir misheppnaða tilraun til loðdýraeldis árið 1931 og seint á síðustu öld fór að vera eitthvað um villtar kanínur á stöku stað.

Þá er það upptalið fyrir utan húsdýrin: sauðfé, kýr, hesta, hunda, ketti, svín og svolítið af geitum.

Refurinn hefur líklega komið hingað með ísaldarjöklinum en einnig er talið að þeir gætu hafi borist hingað með rekís frá Grænlandi. Hann hefur verið þjóðinni hugleikinn í gegnum aldirnar eins og sjá má á því hvað hann á mörg og mögnuð heiti: tófa, skolli, melrakki, lágfóta, refur.