Keppni í dyggðaskreytingum er mjög hörð hér á landi. Keppendur eru margir en misgóðir. Keppnin er deildaskipt eftir dugnaði við dyggðaskreytingar og því að deila upplýsingum um eigin manngæsku. Þeir sem komast í úrvalsdeild dyggðaskreytinga láta gjarnan fylgja með hvað aðrir eru andstyggilegir og óheiðarlegir. Stjórnmálamenn sem tilheyra frjálslyndu umbótaöflunum að eigin sögn, listamenn, einkum frægir, og talsmenn hagsmunafélaga eru sjaldan forfallaðir þegar kostur er á dyggðaskreytingu. Í þessum hópum eru ekki bara úrvalsdeildarleikmenn heldur eru sumir í algjörum heimsklassa og hafa náð að gera dyggðaskreytingar að listgrein.

Í hvert sinn sem einhver kemur fram í fjölmiðlum og segir farir sínar ekki sléttar, þjáist af vanlíðan eða bara ósáttur við eitthvað koma þessir heimsklassaleikmenn inn í umræðuna með skriðtæklingu og oftar en ekki án þess að vita nokkuð um atvik. Pólitískir andstæðingar og embættismenn eru oftast sökudólgarnir en stundum fá svokallaðir auðmenn að fljóta með, sérstaklega ef þeir nýta auðlindir landsins.

Heimsklassaleikmennirnir hafa góðan aðgang að fjölmiðlum. Þeir eiga það sameiginlegt að kveða upp þunga dóma án þess að þekkja nokkuð til. Sjálfir vilja þeir aldrei taka ábyrgð á nokkrum hlut og það er allt öðrum að kenna. Sumir ganga svo langt að hóta að beita sjóðum, sem aðrir eiga en þeir stjórna, í refsingarskyni. Annað sem þeir eiga allir sameiginlegt er að manngæska þeirra er iðulega á kostnað annarra. Það er nefnilega nóg til og þarf bara að sækja það með góðu eða illu.

Í einum af mörgum tímum mínum hjá sálfræðingnum spurði ég hann út í þörf margra til að taka þátt í keppni um dyggðaskreytingar og hvað einkenndi þetta ágæta fólk. Hann sagði að þetta væru tvenns konar týpur. Annars vegar þeir sem væru með slappa sjálfsmynd og þyrftu því viðurkenningu og klapp á bakið reglulega, og hins vegar þeir sem eru stíflaðir úr frekju og eru bara venjulegir popúlistar. En þeir væru oft líka litlir inni í sér. Svo bætti hann við, einhverra hluta vegna, að til væru menn sem verðu alltaf vondan málstað, sigldu á móti straumnum, þvergirðingar og besservisserar og væru alltaf eins og snúið roð í hund. Ég skildi ekkert hvert maðurinn var að fara.