Það er erfitt að dæma hvaða áhrif fréttir af Bjarna Benediktssyni og fjármunum sem hann náði að taka úr Sjóði 9 í Glitni munu hafa á kosningabaráttuna.

En minna má á að á dögunum í kringum hrun var gríðarlegur darraðardans í bönkunum. Fólk þusti þangað í þeirri von að bjarga peningunum sínum. Það voru ekki síst þeir sem áttu fé í peningamarkaðssjóðunum – því ljóst varð að hefðbundnar bankainnistæður væru tryggðar.

Fólk bæði kom í bankana og hringdi í gríð og erg. Sumir náðu einhverju út, aðrir ekki. Sumum var sagt að peningarnir þeirra yrðu færðir, en það var svo ekki gert – ekki heldur þótt símtölin væru hljóðrituð.

Það er hefur aldrei dulist neinum að sumir voru í betri aðstöðu til að bjarga peningunum sínum en aðrir – vegna tengsla sinna.

Loks brá ríkisstjórnin á það ráð að taka ábyrgðina á Sjóði 9. Ríkið lagði honum til peninga. Megnið af fjármununum sem þar voru endurheimtust. Hugsanlega hefði komið til uppþota ef ekki hefði verið gripið til þessara aðgerða. Eftir hrunið voru sjóðirnir fullir af verðlitlum draslpappírum. En svo voru aðrir sjóðir sem nutu ekki viðlíka björgunarþjónustu.