Ein ástæða þess að Donald Trump náði kjöri sem forseti Bandaríkjanna var taumlaus áhugi fjölmiðla á honum. Fjölmiðlarnir gátu ekki fengið nóg af honum, hann reyndist vera úrvals smellubeita – út á það gengur svo mikið í fjölmiðlun samtímans. Trump tvítaði og það endurómaði í fjölmiðlum um allan heim. Keppinautar hans í forvali Repúblikana fengu samanlagt miklu minni athygli en hann einn. Samt var furðu seint farið að skoða vafasama fjármálagjörninga Trumps og viðhorf hans til kvenna – eins og hefði legið beint við að gera frá upphafi.

Trump á semsagt fjölmiðlunum ýmislegt að þakka, en nú í upphafi forsetatíðar sinnar er hann kominn í stríð við þá. Hann er búinn að ákveða að fjölmiðlar verði helsti andstæðingur hans í forsetaembætti. Þetta felur í sér, frá hendi forsetans, að ekki verði neitt að marka það sem fjölmiðlar segja og skrifa um hann. Allt verður hægt að afgreiða með því að þeir séu andsnúnir honum. Og þeir sem aðhyllast Trump munu taka látlaust undir þetta og kenna fjölmiðlum um allt sem aflaga fer.

Hver veit? Kannski virkar þetta? Að minnsta kosti setur þetta fjölmiðlana í nokkuð erfiða stöðu – þetta er jú bíræfin tilraun til að þagga niður í þeim svo þeir áræði ekki að birta gagnrýni um hann eða upplýsingar sem koma sér illa fyrir hann.

Svo getur þetta auðvitað tekið á sig skoplegar myndir eins og deiluna um hversu margir voru viðstaddir embættistöku Trumps. Trump heldur því fram sjálfur að það hafi verið metaðsókn, og Sean Spicer, hinn nýi blaðafulltrúi Hvíta hússins, gerði sig að fífli á fyrsta fundi sínum þegar endurtók í sífellu að aldrei hefðu fleiri fylgst með embættistöku forseta, bæði á staðnum og í sjónvarpi.

Allar upplýsingar benda til hins gagnstæða. Það er ekki erfitt að sanna og hefur verið gert bæði í fjölmiðlum og á samskiptamiðlum. En fyrir Trump og hans menn skiptir það ekki máli. Hernaðarlist þeirra er að viðurkenna ekki staðreyndir, eins og þær séu ekki til, heldur sé þar einungis um að ræða tilbúning í fjandsamlegum fjölmiðlum.