Menn varpa öndinni léttar yfir því að hægriöfgamaðurinn Norbert Hofer tapaði forsetakosningum í Austurríki. Tala jafnvel um þetta eins og það sé til marks um að vindáttin í stjórnmálunum sé að breytast.

En það er langt í frá. Sömu helgi tapar Matteo Renzi, einn skásti stjórmálamaður Evrópu, þjóðaratkvæðagreiðslu og segir af sér. Ítalía er eitt af stofnlöndum Evrópusambandsins en nú mun gjósa upp umræða um útgöngu þess. Fimm stjörnu hreyfing popúlistans Beppe Grillo er nú í raun öflugasti stjórnmálaflokkur Ítalíu – þrátt fyrir að hafa klúðrað allrosalega þegar hreyfingin komst til valda í Róm.

Fimm stjörnu hreyfingin hamast gegn „pólitísku elítunni“ og sækir fylgi bæði til hægrisins og gamla vinstrisins – þar sem kommúnistaflokkurinn var eitt sinn allsráðandi. Ýmislegt í stefnu flokksins kemur frá vinstri, en á Evrópuþinginu hefur flokkurinn verið í samstarfi við Ukip.

Síðan eru það forsetakosningarnar í Frakklandi sem fara fram í lok apríl, fyrri umferðin, og í byrjun maí, seinni umferðin. Það er ljóst að frambjóðandi gamla hægrisins verður Francois Fillion. Hann þykir vera býsna langt til hægri og jafnvel hallur undir Thatcherisma. Talið hefur verið nánast öruggt að Marine Le Pen, formaður Þjóðfylkingarinnar, komist í seinni umferðina. Líklegast er að þar mæti hún Fillion. Vinstri hreyfingin er í tætlum eftir stjórnartíð Hollandes.

Fillion höfðar lítt til vinstri, minna en Alain Juppé sem líka sóttist eftir útnefningu hægri manna – og það er spurning hvað vinstrið gera í seinni umferð kosninganna þegar valið er milli tveggja frambjóðenda. Það er altént ekki hægt að útiloka röð atburða sem leiðir til sigurs Marine Le Pen – líkt og gerðist með Donald Trump í Bandaríkjunum.