Er mikilvægt fyrir lýðræðið að þingmenn fái að tala eins og þá lystir?

Nú gerir maður stundum tilraun til að fylgjast með umræðum frá Alþingi í sjónvarpi. Yfirleitt gefst maður upp vegna þess hversu ræðurnar dragast úr hömlu hjá sumum þingmönnum.

Þingmenn standa í pontu og þvarga í löngu máli um hluti sem þeir hefðu átt að geta komið frá sér á fimm mínútum.

Það er altént víst að svona agar maður ekki hugsunina.

Jón Bjarnason hefur haldið lengri ræður en nokkur maður í þinginu. Varla eitt einasta orð af öllum þessum flaumi hefur náð því að verða eftirminnilegt.

Oftast eru svona málalengingar ekki annað en ósiður. Manni líður eins og maður sé á lélegum málfundi.

Það er ekkert að því að fjallað sé ítarlega um mál. Oft mættu frumvörp vera betur undirbúin. Þingmenn mættu líka gæta þess að leggja fram færri mál. En málþóf getur ekki talist vera rétta aðferðin til að tryggja lýðræðisleg vinnubrögð. Málþófið mikla um Ríkisútvarpið varð stjórnarandstöðunni síst til framdráttar á síðasta þingi.