Staksteinahöfundar hafa komið sér upp ákveðnum tóni. Kannski ekki yfirmáta kurteislegum. Stjórnmálamenn sem eru Staksteinum ekki þóknanlegir þá stundina eru ávarpaðir með þjósti:

„Hvað um það, Björn Ingi? Er það ekki, Dagur!? Hvernig er það, Svandís!?“

Myndum við einhvern tíma sjá Staksteina tala svona til formanna Sjálfstæðisflokksins:

„Er þetta í lagi, Davíð!? Hvað segirðu þá, Geir!?“

Ekki þar fyrir að Staksteinar eru frísklegt lesefni. En þeir fara í taugarnar á mörgum. Gamall stjörnublaðamaður af Mogganum, Björn Ingi Hrafnsson, gerir þá að umræðuefni í nýrri bloggfærslu á síðu sinni:

„Í Staksteinum blaðsins er fólki sagt hvernig það eigi að standa eða sitja, ella fái það yfir sig reiði blaðsins. Tilteknum er hampað, aðrir dregnir í svaðið. Ef einhver sem hampað hefur verið, fer út af sporinu að mati ritstjóra blaðsins, fær hann myndarlegt högg á hausinn.

Ég held að það geti ekki verið, að ég sé eini velunnari Morgunblaðsins sem líður illa vegna þessara skrifa. Þau eru langt fyrir neðan virðingu blaðsins og skynsemi venjulegs fólks. Svo einfalt er það. „