Það eru nokkur djobb sem fólk á alls ekki að taka að sér. Getur bara endað illa.

Eitt er að vera borgarstjóri í Reykjavík. Á síðustu fjórum árum höfum við Reykvíkingar haft fimm borgarstjóra: Ingibjörgu Sólrúnu, Þórólf Árnason, Steinunni Valdís, Vilhjálm Þ. og nú Dag B.

Annað er starf fréttastjóra á Stöð 2. Undangengin fjögur ár hafa eftirtaldir gegnt starfinu: Karl Garðarsson, Sigríður Árnadóttir, Páll Magnússon, Sigmundur Ernir Rúnarsson og Steingrímur Ólafsson.

Er ég að gleyma einhverjum?

Þriðja starfið er þjálfun íslenska fótboltalandsliðsins. Mig grunar að það sé eitt versta djobb í heimi. Atvinnuöryggið er ekkert. Kröfurnar um árangur eru miklu meiri en nokkurn tíma er hægt að uppfylla. Þeir sem láta plata sig í starfið mega telja sig heppna ef þeir fá að þjálfa annarrar deildar lið eftir tímann hjá landsliðinu.

Þeir sem hafa gegnt starfi landsliðsþjálfara undanfarin ár eru: Guðjón Þórðarson, Atli Eðvaldsson, Logi Ólafsson, Ásgeir Sigurvinsson og Eyjólfur Sverrisson.

Og nú hefur enn einn nytsamur sakleysinginn tekið við: Ólafur Jóhannesson.

Enginn tók mark á tillögu minni um að fá Tony Knapp aftur.

*Meðfylgjandi er skopmynd sem Halldór Baldursson teiknaði í 24stundir í morgun. Hann veitti mér góðfúslegt leyfi til að birta hana.