Einu sinni þótti trjárækt á Íslandi fögur hugsjón. Alls staðar voru stofnuð skógræktarfélög, í Reykjavík var sífellt verið að smala börnum upp í Heiðmörk til að gróðursetja tré. Nú er skógræktin talin ógn við lífríki landsins. Þetta eru mjög breyttir tímar. Samt eru ekki nema 1,3 prósent landsins skóglendi.

Þá átti að klæða landið – takið eftir orðalaginu – nú er tíska að hafa það nakið.

Hver var það aftur sem sagði að barrtré á Íslandi væri eins og skegg á konu?

Náttúrufræðingar vilja frekar endurheimta votlendið til að kolefnisjafna – sem þýðir þá væntanlega að fylla upp í skurðina sem liggja þvers og kruss um íslenskar sveitir.

Ein lífseigasta þjóðsaga á Íslandi er að sjálfur páfinn hafi spurt Guðbrand Jónsson prófessor um Flóaveituna – mestu skurði sem hafa verið grafnir á Íslandi. Önnur saga er að Flóaveitan sjáist frá tunglinu.

Annars hafa íslenskar sveitir gerbreyst. Hvarvetna er búið að planta trjám í kringum bæi og uppi á ásum og leitum landsins. Þetta breytir ásýnd þess verulega.

Þessi tré heita aspir. Þau eru erlend en þau dafna afskaplega vel á Íslandi.

Ég er ekki viss nema þetta sé frekar fallegt.