Háskólarektor segir að þurfi að endurskoða „verkferla“ innan Háskólans vegna dómsins yfir Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni.

Nú er það reyndar svo að háskólar hafa starfað í mörg hundruð ár áður en þessi dómur var kveðinn upp.

Hefðirnar hafa verið að mótast alveg síðan í Bologna, Oxford, Cambridge, Salamanca og París en háskólarnir á þessum stöðum eru allir frá því á miðöldum.

Til dæmis er mikið lagt upp úr frumlegri og sjálfstæðri hugsun. Að háskólakennarar sinni ekki bara kennslu og stjórnunarstörfum heldur leggi eitthvað marktækt fram í rannsóknum.

Að þeir hafi einhverjar hugmyndir. Skrifi greinar og bækur. Leggi stund á vísindi.

Annars eru háskólar mjög sérkennilegar stofnanir. Líklega er hvergi að finna jafn miklar gróðrarstíur öfundar, illmælgi og beiskju. Sumir segja að eini vettvangurinn sem jafnist við þetta séu ef til vill leikhúsin.

Skáldsögur sem gerast í háskólum og fjalla um svona líf eru heil bókmenntagrein í Bretlandi – ég nefni til dæmis bækur Davids Lodge, Malcolms Bradbury og Toms Sharpe.

Annars er alþjóðlega orðið yfir þessar stofnanir universitas. Ég hef áður fært rök fyrir því að „háskóli“ sé orð sem er búið að nota þannig að það er ekki boðlegt lengur.