Það er að verða augljóst að hér hafa verið gerð stórkostleg mistök í hagstjórn. Vöxtum hefur verið haldið ofurháum meðan erlent fjármagn hefur flætt inn í landið sem lánsfé og vegna spákaupmennsku. Nú er peningamálastefnan hrunin.

Ég hélt ég væri að tala óvarlega þegar ég sagði í Silfrinu í gær að evran yrði kannski komin í 130 krónur í vikunni. En það var kannski bara raunsæi.

Maður nagar sig blóðugan í handarbökin yfir því að hafa ekki keypt evrur fyrir nokkrum vikum þegar gengið var 90 krónur.

Ungur hagfræðingur, Jón Helgi Egilsson, kom til mín í þáttinn um daginn og sagði að Seðlabankinn hefði ekki skilið stöðuna. Hann hefði beitt kenningum úr klassískri hagfræði, en vegna þess hversu hagkerfið er opið virkuðu kenningarnar ekki.

Er kannski kominn tími til að einhver í Seðlabankanum taki ábyrgð á mistökunum?

Maður sér ekki að bankinn hafi nein úrræði eða neitt traust.

Væri jafnvel hugsanlegt að reka seðlabankastjóra?

Reyndar mun Halldór Blöndal, formaður stjórnar Seðlabankans (já, hann er í því djobbi) seint grípa til slíkar aðgerða. En þá gæti ríkisstjórnin rekið stjórn Seðlabankans og skipað nýja sem síðan rekur seðlabankastjóra.

Svo þurfa stjórnmálamennirnir að upplýsa hvað þeir hyggjast fyrir. Líklega eru kjarasamningarnir fallnir. Almenningur á eftir að verða fyrir stórfelldri kjaraskerðingu vegna verðbólgu – og lántakendur þjást undan vaxtabyrðinni, hvort sem lánin eru íslensk eða erlend.