Hin sjálfstæða utanríkisstefna Íslendinga er að flestu leyti á huldu. Við erum í félagi við herafla Nató í Afganistan. Það er kannski nauðsynlegt, en samt hefur maður á tilfinningunni að allur sá herleiðangur sé misheppnaður.

Íslenskir ráðamenn forðast eins og þeir geta að styggja hið vaxandi heimsveldi Kína. Forsetinn fer í heimsókn þangað og segir ekki múkk um mannréttindamál. Það er rétt sem Árni Snævarr segir að Vigdís Finnbogadóttir lenti í vandræðum seint á forsetatíð sinni vegna þess að henni láðist að ræða mannréttindi við Pekingstjórnina.

Ingibjörg Sólrún aftekur að Íslendingar styðji aðild Taiwan að Sameinuðu þjóðunum. Er það af einhverjum öðrum ástæðum en ótta við Kínastjórn? Hví á Taiwan ekki að fá að vera þarna eins og önnur ríki?

Og svo er það Tíbet.

Af hverju er íslenska ríkisstjórnin ekki að mótmæla fjöldamorðunum þar kröftuglega? Mundi það ekki vekja athygli á alþjóðavettvangi ef smáríkið Ísland lýsti því yfir að það ætlaði ekki að koma nálægt Ólympíuleikunum?

Það væri allavega sjálfstæð utanríkisstefna.

Eða felur þessi stefna kannski aðallega í sér að haldið verður áfram að raða afdönkuðum pólitíkusum og vildarvinum á garðann í utanríkisþjónustu?

Sem sífellt er að blása út.