Þingmennirnir Illugi Gunnarsson og Bjarni Benediktsson skrifa ágæta grein í miðopnu Moggans í dag – algjöra þungavigt – mikilvægið er slíkt að blaðið slær henni upp á forsíðu.

Illugi og Bjarni segja að nauðsynlegt sé að grípa strax til aðgerða vegna bankanna. Það þurfi að efla Seðlabankann og Fjármálaeftirlit, lækka skatta á fyrirtæki í 12 prósent, taka ríkið mestanpart út af íbúðalánamarkaði, en um leið kalla þeir eftir aukinni ábyrgð stjórnenda fjármálafyrirtækja.

Allt er þetta gott og blessað, sumt umdeilanlegra en annað. Sérstaklega þetta um íbúðalánasjóð – bankarnir hafa varla sýnt að þeim sé treystandi fyrir íbúðalánum.

Í greininni segir líka að umræða um ESB og evru sé „flótti frá því verkefni sem við stöndum nú frammi fyrir“.

Þetta er kannski full einfalt.

Eiga stjórnmálamenn þá bara að hugsa um aðsteðjandi vanda, skammtímasveiflur – eða eiga þeir kannski að horfa lengra fram veginn en þetta eitt til tvö ár? Við erum varla svo vitlaus að við getum ekki tekist á við yfirvofandi kreppuástand og hugleitt evru og ESB í leiðinni.

Sem kunna að vera partur af lausninni – þegar til lengri tíma er liðið.