Hjá ýmsum sem skrifa á netið kemur fram ótti um að eigi að taka réttarríkið úr sambandi vegna bankahrunsins – og hið sama má lesa úr fremur heimskulegri ályktun Lögmannafélagsins.

Staðreyndin er hins vegar sú að það þarf að efla ákæruvaldið þannig að það geti betur tekið á efnahagsglæpum, brotum sem gjarnan eru framin af ríku og vel tengdu fólki. Kerfið hefur verið algjörlega vanmegna gagnvart slíkum afbrotum – sem er ein ástæða þess hvernig fyrir okkur er komið – meðan það á gott með að taka á smáþjófum og eiturlyfjasölum, þeim sem mætti kalla lágstéttabrotamenn.

Þetta er meðal þess sem Eva Joly hefur verið að segja. Það er auðvelt að dæma smáþjófa, þeir stóru sleppa. Ríkisstjórnin virðist ætla að fylgja ráðum hennar að einhverju leyti. Það er líka nauðsynlegt upp á sáttina í samfélaginu; þjóð sem þarf að greiða glórulaus ævintýri fjárglæframanna dýru verði verður að geta treyst því að mál séu rannsökuð af einurð og heiðarleika.

Virðist heldur ekki vera vanþörf á, ef miðað er við þann fjölda mála sem er að berast sérstökum saksóknara og ef til dæmis er lesin bókin Íslenska efnahagsundrið eftir innanbúðarmanninn Jón F. Thoroddsen. Guðmundur Magnússon segir frá fundi um bókina í þessari grein.

Lögmenn eru upp til hópa handgengnir yfirstéttinni, þeir hafa vel upp úr því að vinna fyrir hana, sækjast fremur eftir því en að verja fólk sem til dæmis stelur kardimommudropum. Þeir hafa gengið í sömu skóla og efnafólkið, starfa gjarnan í sömu stjórnmálaflokkum, sækjast eftir lífstíl þess.

Svo er reyndar eitt í þessu hér á Íslandi. Maður skilur varla af hverju lögmenn eru að kvarta. Eða eru einhver dæmi þess eftir hrunið (svokallaða) að skuldakóngar/útrásarvíkingar/fjárglæframenn hafi verið beittir óþarflegu harðræði af yfirvöldum?

Þessi grein á Wikipediu skýrir ágætlega hvers vegna er ekki tekið harðar á hvítflibbabrotum:

„The empirical data clearly demonstrate a double standard between white-collar crimes and so-called street crimes. There are a number of reasons to explain why white-collar criminals are not more rigorously pursued. By virtue of their relative affluence, those accused as white-collar offenders are able to afford the fees of the best lawyers, and may have friends among senior ranks of the political elite (see Cronyism), the judiciary and the law enforcement agencies. These connections often not only ensure favorable treatment on an individual basis, but also enable laws to be drafted or resource allocations to be shifted to ensure that such crimes are not defined or enforced too strictly.“