Manni sýnist að ríkisstjórnin megi allt eins búa sig undir að Icesave samningurinn verði felldur.

Sjálfstæðismenn virðast ætla að greiða atkvæði á móti, Framsókn fer hamförum, ekki hefur frést að óánægjufólk innan VG hafi látið af andstöðu sinni.

Spurningin er þá hvort til sé einhvers konar plan B, eða hvort stjórnin ætli að láta það henda sig að springa vegna málsins.

Indriði H. Þorláksson, einn samninganefndarmannanna, sagði á fundi í gær að ef samningurinn næði ekki í gegn væri mjög ólíklegt að sest yrði aftur að samningaborði.

En ef samningurinn nær ekki í gegn er varla annað að gera en að biðja Hollendinga og Breta að semja upp á nýtt.

Það er spurning hvort þetta mætti ekki gerast með milligöngu norrænnar vinaþjóðar, Norðmanna, Svía, Dana eða Finna, sem gætu þá tekið að sér að miðla málum?

Eða mætti ekki hugsa sér það?

Kristrún Heimisdóttir sagði á þessum fundi í gær að Íslendingar gætu ekki fengið lánafyrirgreiðslu erlendis nema væri búið að semja um Icesave, þannig yrði íslenskum fyrirtækjum gert mjög erfitt að endurfjármagna sig.

Samkvæmt því er samningur um Icesave lykilatriði í að endurræsa gangverk hagkerfisins, og það verður að hafa hraðar hendur.

Hvorki fólk né fyrirtæki þola lengri bið.

Margir tala um að nauðsynlegt sé að málið fari fyrir dóm. Samning er þó nauðsynlegt að gera meðan beðið er eftir niðurstöðu dómstóls, hver og hvar sem hann væri. Dómstólaleiðin gæti líka tekið mörg ár.

Menn skyldu samt gæta þess að niðurstaða dómstóls gæti verið verri en sú sem fæst úr samningum. Það er líka erfiðara að hnekkja úrskurði dóms, um hann verður ekki endursamið, auk þess sem dómstóll myndi fyrst og fremst ákveða hvort og hversu mikið við eigum að borga, ekki greiðslufyrirkomulagið.