Leið tvöfaldrar þjóðaratkvæðagreiðslu við inngöngu í Evrópusambandið hefur aldrei verið farin áður. Ekki hjá neinni þjóð. Ekki einu sinni Norðmönnum sem tvívegis hafa fellt aðildarsamning.

Hún hefur þann ókost að í fyrri umferðinni – þegar kosið er um hvort eigi að fara í aðildarviðræður – vita menn í raun sáralítið hvað þeir eru að kjósa um.

Þess vegna er hætt við að umræðan verði í mjög í anda grýlu – og tröllasagna, þar sem er endalaust hægt að slengja fram staðhæfingum sem kann að vera ekki neinn fótur fyrir.

Þessi aðferð hentar hins vegar huglausum og lafhræddum stjórnmálamönnum og stjórnmálaflokkum sem þora ekki fyrir sitt litla líf að taka afstöðu til málsins.

Í framhaldi af því má minna á að tveir af helstu leiðtogum Sjálfstæðisflokksins um þessar mundir, Bjarni Benediktsson og Illugi Gunnarsson, skrifuðu grein í Fréttablaðið 13. desember síðastliðinn þar sem þeir lögðu til að farið yrði í aðildarviðræður við ESB og samningur síðan borinn undir þjóðaratkvæði. Undirtektirnar meðal sjálfstæðismanna voru að sönnu misjafnar.