Ari Matthíasson sendi mér þessa grein.

— — —

Ég leyfi mér að efast um að auðmenn sem komið hafa peningum sínum til
Tortúlu muni með fortölum færa þá aftur inn í íslenskt hagkerfi.
Sérstaklega vegna þess að þá gætu þeir átt á hættu að þurfa að útskýra
tilvist auðsins og jafnvel gera hlut sem þeim er viðbjóðslegri en aðrir
hlutir: Taka þátt í að halda hér uppi velferðarkerfi. Sumir þessara
auðmanna eru meira að segja svo forhertir að þeir neita vitneskju um félög
í þessum skattaskjólum þó hægt sé að finna tengslin á 5 mínútum á netinu.
Samt er fortöluleiðin eina leiðin sem stjórnvöldum og eftirlitsstofnunum
dettur í hug að beita.
Kannski er ástæðan sú formyrkvun siðferðis sem birtist í því að banki
allra landsmanna, Landsbankinn, sem datt aftur í fang okkar með skuldum sem
okkur dugir ekki starfsævin til að greiða, skuli bjóða leiðsögn í hvernig
komast megi undan því að greiða hér skatta.
Kannski er skilningur minn og hugarfar eitthvað brenglað, en mér finnst
þetta tilboð ríkisbankans til auðmanna, því hér er sannarlega ekki verið
að tala til okkar sem erum venjulegir launþegar,  vera algerlega út úr
öllu korti
(http://www.landsbanki.is/fyrirtaekjathjonusta/eignastyring/skattaradgjof/):

Skattaráðgjöf er hluti af þjónustu Landsbankans

Þar sem skattlagning tekna og eigna hefur áhrif á ávöxtun fjármuna, auk
þess sem skynsamlegt er að sýna fyrirhyggju í skattamálum, er
skattaráðgjöf hluti af sérbankaþjónustu Landsbankans. Sem dæmi má nefna að
mismunandi reglur gilda um skattlagningu söluhagnaðar eftir því um hvaða
eignir er að ræða, t.d. fyrnanlegar eignir eða hlutabréf og eftir því hver
skattaðilinn er, þ.e. einstaklingur utan rekstrar, einstaklingur í
rekstri, einkahlutafélag eða sameignarfélag. Einnig gilda sérstakar reglur
um frestun eða dreifingu söluhagnaðar sem vert er að skoða. Aðilar geta
lágmarkað skattlagningu innan marka skattalaga með réttri ráðgjöf í þessu
tilliti.

Skattaráðgjöf vegna fjárfestinga erlendis

Mikilvægt er að huga vel að skattlagningu áður en ráðist er í
fjárfestingar erlendis og getur það skipt miklu að rétt sé að verki staðið
með tilliti til eignarhaldsfélaga og staðsetningar þeirra, auk þess sem
kanna þarf hvort í gildi séu tvísköttunarsamningar og hvert efni þeirra
er.
Það var nefnilega svona sem unnið var inni í bönkunum. Þeir sem áttu
pening fengu aðstoð og ráðgjöf við að koma þeim undan skatti. Inni í
bönkunum voru sérfræðingar í að finna réttu staðsetninguna fyrir
eignarhaldsfélögin og  auka flækjustigið svo erfiðara væri að henda reiður
á eignarhaldinu og koma peningunum út úr íslensku hagkerfi. Til þessa nutu
þeir aðstoðar og ráðgjafar stærstu endurskoðunarfyrirtækja landsins sem
nú eru önnum kafin við endurskipulagningu þrotabúsins.
Mér er alveg sama hvað menn kjósa að kalla þessa ráðgjöf og hversu miklar
réttlætingar veitendur hennar reyna að finna. Niðurstaðan er klár í mínum
huga: Það er búið að taka stórkostlega fjármuni innan úr öllu hagkerfinu á
Íslandi og skilja eftir skuldir. Einhvers staðar  eru þessir fjármunir.
Þeir hafa ekki allir tapast við kaup á tuskubúðum í London eða gleðikonum
á Flórída.