Flosi Kristjánsson bendir í bloggfærslu á Viðskiptaþing árið 2005.

Þá var aðalræðumaðurinn Björgólfur Thor Björgólfsson. Hann talaði gegn dreifðri eignaraðild og eftirlitsstofnunum, hvort tveggja taldi hann vera argasta misskilning eins og segir hér:

„Þá fjallaði Björgólfur um hugmyndir um kosti dreifðrar eignaraðildar almennt í stórum fyrirtækjum. Varpaði hann fram þeirri skoðun sinni að kostir hennar væru ekki eins ótvíræðir og mætti ætla í fyrstu. Björgólfur fjallaði um íþyngjandi reglur á viðskiptalífið. Hann sagði að í kjölfar ódæðisverkanna 11. september 2001 hefði almennur eftirlitskúltúr styrkt sig í sessi á Vesturlöndum. Eftirlitsiðnaðurinn hefði farið ört vaxandi sem byggðist á vantrú og vantrausti embættis- og sjórnmálamanna á viðskiptalífinu. Þetta vantraust væri afar óheppilegt því það fjölgaði fyrirvörum, skilyrðum og skilmálum og hægði á viðskiptum, umbótum, arðsemi og framförum.“

Það hefur verið mantra Viðskiptaráðs að aflétta hömlum á viðskiptalífinu, minnka regluverkið og gera hlutverk eftirlitsstofnana sem minnst – eins og sjá má á ræðu Björgólfs.

Eins og sjá má á síðunni tók þáverandi forsætisráðherra, Halldór Ásgrímsson, undir þetta og sagði að eftirlit mætti „ekki hefta framgang fyrirtækjanna“.

Það var líka á vegum Halldórs sem starfaði nefnd – undir forystu Sigurðar Einarssonar – um hvernig mætti gera Ísland að skattaparadís.

Nú kemur hins vegar skýrsla frá Viðskiptaráði upp á næstum hundrað blaðsíður. Einn af rauðu þráðunum í skýrslunni er að – stjórnvöld hafi brugðist eftirlitshlutverki sínu!

Áður voru þau sökuð um að flækjast of mikið fyrir, nú eru þau sökuð um að flækjast ekki nóg fyrir.

En ef skoðuð er saga Íslands frá sirka aldamótum má segja að við höfum misst stjórnina í hendurnar á þessum öflum um tíma.

Það er tíminn þegar ólígarkarnir ríktu hér.