Styrmir Gunnarsson skrifaði grein í Moggann í gær. Hann vill að Sjálfstæðisflokkurinn færi sig inn á miðjuna, kasti öllum frjálshyggjutilhneigingum og gerist fjarska velferðarsinnaður. Hirði miðjufylgi af Samfylkingunni. Hann telur semsagt þörf á  hugmyndalegri endurnýjun í flokknum; það hefur ekki farið mikið fyrir henni síðan fyrrverandi formaður flokksins tætti í sig skýrslu endurreisnarnefndar á landsfundi síðastliðinn vetur.

Í greininni áréttar hann líka eitt af sínum hjartans málum sem hann skrifaði ófáar greinar um í Morgunblaðið meðan hann var ritstjóri, baráttuna gegn fákeppni og einokun:

„Í málefnum atvinnu- og viðskiptalífs er hins vegar nauðsynlegt að læra af fenginni reynslu og setja víðtæka nýja löggjöf til þess að tryggja frjálsa samkeppni og koma í veg fyrir einokun stórfyrirtækja sem verður til í skjóli frjálsrar samkeppni án sjálfsagðs aðhalds.“

Mikið til í því.

Vandinn er bara sá að hjá stjórnmálaflokkum á Íslandi hefur ekki verið neinn áhugi á að takast á við einokun. (Það var ekki fyrr en „rangir“ aðilar voru komnir til valda í fjölmiðlum að reynt var að brjóta á bak aftur fákeppnisvald þar, margháttuð önnur einokun vakti ekki slík viðbrögð.) Eftirlitsstofnanir hafa verið sem lamaðar, og skilningsleysið á þessum málum hefur verið algjört, líka hjá dómstólum.

Lesandi síðunnar, lögfræðingur, sendi þessar línur vegna dóms Hæstaréttar í vikunni:

„Í hnotskurn þá skilja dómararnir ekki samkeppnisréttinn, sem byggir á samkeppnisákvæðum ESB. Hreinlega botna hvorki upp né niður í þessu, enda hafa fæstir þeirra minnstu þekkingu á Evrópuréttinum.

Fyrir vikið hefur Hæstiréttur tekið á samkeppnismálum með silkihönskum. Dómararnir skilja bara ekki hvernig ónóg samkeppni og samráð stórskaðar samfélagið.

Og niðurstaða Hæstaréttar í Glitnismálinu  er enn eitt áfallið fyrir trúverðugleika þessa æðsta dómstóls þjóðarinnar. Það er aum þjóð sem býr við dómsvald sem er fúsk.

Svo er stærsta stjórnskipunarhneykslið ónefnt; að einn ráðherra skipi hæstaréttardómara – og reyndar alla dómara landsins. Þessi arfleifð frá einveldinu gerir það að verkum að á Íslandi er þrískipting valdsins nánast óvirk. Ömurlegt.“