Ég skrifaði þessa minningargrein um Andrés Kolbeinsson óbóleikara sem var fæddur á Þorvaldsstöðum í Hvítársíðu 7. september 1919 og andaðist á Vífilstöðum 15. janúar 2008. Greinin birtist í Morgunblaðinu síðastliðinn þriðjudag.

— — —

Við Andrés Kolbeinsson vorum ekki svo mjög skyldir, ég held að faðir minn og hann hafi verið þremenningar, en hins vegar taldi ég til frændskapar við hann umfram þau ættarbönd sem tengdu okkur. Það var einfaldlega vegna þess að maður var stoltur af því að eiga Andrés að frænda.

Við Andrés kynntumst þegar ég var ennþá á unglingsaldri, fyrst á Mokka og síðar á þeim stað sem kallaðist Stúdentakjallarinn. Andrés hafði hlýtt og gamansamt viðmót, ætli megi ekki segja að hann hafi verið ungur í anda því ekki fann ég aldursmun á okkur.

Ástæðan var ekki síst sú að Andrés var áhugamaður um ólíklegustu hluti. Hann og faðir minn pældu stundum í því hvernig hefði farið ef þeir hefðu fæðst nokkrum kynslóðum fyrr og þeir hefðu orðið kotbændur í Borgarfirði. Báðir héldu því fram að þeir hefðu orðið lélegir búmenn. Ég dreg það ekki í efa.

Andrés – sem fór suður til Reykjavíkur í stríðinu að læra hljóðfæraleik og síðan til Englands – hefði ábyggilega ekki verið með hugann við búskap. Hann var áhugamaður um ljósmyndun, tungumál, stjörnuspeki, tækni alls konar, bíla og fleiri hluti sem ég kann ekki að nefna, fyrir utan að vera tónlistarmaður og afburða góður nótnaskrifari.

Ég þakka honum fyrir frændskapinn.

— — —

Myndin að ofan er sjálfsmynd af Andrési frá 1956, sjá hér.

Og fyrir neðan sjá aðra mynd eftir Andrésar. Ljósmyndir hans voru meðal annars sýndar í Ljósmyndasafni Reykjavíkur sumarið 2006 eins og sjá má hér.