Jóhanna Sigurðardóttir hefur það umfram flesta stjórnmálamenn að engan grunar að hún skari eld að sinni köku eða gangi erinda hagsmunahópa.

Hún er heiðarleg og einlæg í því sem hún tekur sér fyrir hendur. Menn efast reyndar um leiðtogahæfileika hennar, en hún nýtur mikils og almenns trausts – langt umfram aðra stjórnmálamenn á Íslandi. Það er snjöll hugmynd að gera hana að forsætisráðherra á tíma þegar traust á stjórnmálum er í lágmarki.

Jóhanna á ekki langt að sækja umhyggju sína fyrir alþýðu manna. Amma hennar og nafna var Jóhanna Egilsdóttir, mikil merkiskona, frumkvöðull í verkalýðsbaráttu, kona sem lifði tvenna tíma.

Gylfi Gröndal skrifaði ævisögu Jóhönnu Egilsdóttur. Hér er frásögn eftir hann þar sem hún kemur við sögu. Í sögukaflanum hefur Gylfi þessi orð eftir Jóhönnu, hún lýsir fyrstu búskaparárum sínum í Reykjavík, eftir að hún kom í bæinn úr vinnumennsku í Kaldaðarnesi í Flóa.

„Við þraukuðum í þeirri von að eitthvað mundi gerast. Ranglætið var svo sárt, fátæktin ömurleg og öryggisleysið yfirþyrmandi. Fyrr eða síðar hlaut íslensk alþýða að rísa upp og krefjast réttar síns.“