Sigurður Einarsson talar í bréfi um atlögu sem hafi fellt íslenska kerfið.

Á sama tíma birtast upplýsingar um geðveikisleg lán Kaupþings til vildarvina.

Um ótrúlega fjármagnsflutninga úr bankanum. Um furðulegar – og líklega ólöglegar – æfingar við að halda uppi gengi á bréfum í bankanum.

Ekki mátti gengið lækka, því þá var hætta á að öll spilaborgin sem stjórnendur bankans höfðu sett upp hryndi.

Enn á svo eftir að skýra betur atlögu bankastjórnenda og eigenda bankanna að krónunni. Samkvæmt mínum heimildum reið Kaupþing á vaðið og voru stöðutökur eigenda eins og Ólafs Ólafssonar og Existabræðra feiknarlega stórar. Hefði einn aðili gert þetta – upp á sitt einsdæmi – hefðu það getað talist eðlileg viðskipti.

En þegar um samantekin ráð er að ræða þá er grunur um lögbrot.

Landsbankinn fylgdi síðar í kjölfarið og félög í eigu Björgólfsfeðga.

Af einhverjum ástæðum virðist Glitnir hafa setið hjá. Heimildir mínar segja að sá banki hafi ekki verið mjög virkur í gjaldeyrisbraskinu. En fjárhagur Glitnis var skelfilega bágur og engin leið til að bjarga bankanum frá þroti.

Þetta fegraði efnahagsreikninga bankanna mjög um tíma. Sumir erlendir greinendur féllu í gildruna og furðuðu sig á því hvað þeir stóðu vel þegar allt var á niðurleið annars staðar.

Svo kom í ljós að þetta var eins og að pissa í skóinn sinn. Krónan var kannski ekki merkilegur gjaldmiðill, en þetta gekk endanlega frá henni.

Sumir græddu vel á því – eða ætluðu að græða. Íslenskur almenningur fékk hins vegar að blæða.