Þegar Ólafur Ragnar stígur fram á sviðið með þeim hætti sem hann gerði í gær fer allt í loft upp vegna óþols ákveðins arms Sjálfstæðisflokksins gagnvart honum.

Reyndar held ég að mörgum sé farið eins og mér að finnast öll sú togstreita mjög leiðigjörn. Þetta er stef í íslenskum stjórnmálum sem er orðið mjög þreytt.

Mogginn og fleiri fárast yfir því að Ólafur hafi sett skilyrði fyrir stjórnarmyndun. Þegar nánar er að gáð er þetta mjög almennt orðað hjá honum og í fullu samræmi við þá umræðu sem hefur geisað í samfélaginu – líka í forystugreinum Morgunblaðsins og ræðum ráðherra.

Samkvæmt frétt í Mogganum voru skilyrði Ólafs „samfélagsleg sátt, endurnýjun á hinu pólitíska umboði, trygg tök á efnahagsvanda þjóðarinnar og farvegur fyrir umræðu um nýja stjórnskipan“.

Svo virðist vera að menn ætli enn að fara að rífast um vald forsetans – og þá verður skömm þeirra enn meiri sem hafa látið dankast að gera nauðsynlegar breytingar á stjórnarskrá Íslands.

Í 13. grein stjórnarskrárinnar segir að forsetinn láti ráðherra framkvæma vald sittt. En í 24. greininni stendur að forsetinn geti rofið þing (í þeirri 25. stendur meira að segja að hann hafi rétt til að leggja fram frumvörp til laga). Hér hefur verið sterk tilhneiging til að túlka stjórnarskránna í hag ráðherraræðisins; samkvæmt því má segja að 13. greinin núlli út allt það sem á eftir kemur um forsetann.

Hins vegar er vandinn við Ólaf Ragnar að hann nýtur ekki mikils trausts núorðið. Þrátt fyrir að hann hafi verið að reyna að biðja afsökunar í áramótaávarpinu er hann og verður útrásarforsetinn. Klappstýran númer eitt.

Eða hvað fór Ólafur í margar utanlandsferðir í félagi við útrásarvíkinga og bankastjórnendur? Það væri merkilegt að fá yfirlit yfir það.

Það er ekkert fordæmi fyrir því á Íslandi að forseti láti af störfum á miðju kjörtímabili. En það ætti heldur ekki að vera útilokað.