Nú hefur það gerst sem sjaldan verður – mér er eiginlega orðs vant.

Kannski finnst mér sá pólitíski hráskinnsleikur sem nú fer fram ekki einu sinni áhugaverður?

Það hringdi í mig blaðamaður frá frægu erlendu riti. Ég sagði við hann að fögnuðurinn yfir falli stjórnarinnar væri muted.

Þetta væri engin bylting með tilheyrandi gleðilátum.

Ég heyrði tvo tiltölulega unga þingmenn úr Samfylkingu og Sjálfstæðisflokki takast á í útvarpinu.

Eftir smástund slökkti ég. Hafi orðið stuttbuxnapólitík einhvern tíma átt við þá var það þarna.

Sú ríkisstjórn sem nú er fallin var ekki merkileg. Hennar verður ábyggilega minnst sem einnar af verstu ríkisstjórnum sem hefur setið á Íslandi.

Ég er ekki viss um að það sem tekur við verði betra, en það verður varla mikið verra heldur.

Stjórnin fellur  fyrst og fremst vegna ákvarðana sem ekki voru teknar. Ákvarðana sem hefði þurft að taka í október eða nóvember eða í síðasta lagi um áramót, en urðu óyfirstíganlegar eftir það.

Kremja nú stjórnina og forsætisráðherrann með þunga sínum.

Það eru miklir erfiðleikar framundan. Efnahagsástandið á eftir að versna til muna. Eins og Willem Buiter sagði í viðtali í Silfrinu fyrir viku þá ákvað ríkisstjórnin að fresta versta högginu um eitt ár. Hinn mikli niðurskurður á enn eftir að verða.

Enginn er öfundsverður að taka við stjórn landsins, en þeim mun mikilvægara að þeir njóti trausts og geti talað hreinskilnislega og af sæmilegum sannfæringarkrafti við fólkið í landinu.

Ekkert á síður við núna en gamaldags flokkastjórnmál með tilheyrandi stólaskiptum, hrossakaupum, baktjaldamakki  – og stöðluðum frösum.