Í Kiljunni á miðvikudagskvöld förum við út í Viðey með Guðmundi Magnússyni, höfundi bókarinnar Íslensku ættarveldin. Í Viðey stóð veldi Stephensen-ættarinnar sem var afar voldug í lok 18du aldar og á fyrri hluta þeirrar 19du. Stephensenar héldu sig mjög ríkmannlega, eins og aðalsmenn í útlöndum, og veislur þeirra voru frægar – á sama tíma og flestir landar þeirra bjuggu í kotum. Viðey kemur við sögu hjá öðrum frægum ættum, eins og Briemsættinni og Thorsurunum.
Steinunn Sigurðardóttir rithöfundur kemur í þáttinn og segir frá nýrri skáldsögu sinni sem nefnist Fyrir Lísu. Þetta er sjálfstætt framhald Jójó sem kom út fyrir síðustu jól. Bókin gerist í Berlín, en þar er Steinunn búsett.
Við fjöllum um heildarsafn texta eftir Megas sem er nýkomið út. Þessi bók er feiknarleg að vöxtum og spannar feril Megasar frá 1966 fram til 2011. Megas er stórskáld, það leynir sér ekki á bókinni, og afköstin hafa verið mikil.
Gagnrýnendur þáttarins fjalla um tvær skáldsögur: Undantekninguna eftir Auði Övu Jónsdóttur og Kantötu eftir Kristínu Marju Baldursdóttur.
En Bragi sýnir okkur meðal annars kennslubók í sundi sem Jónas Hallgrímsson þýddi og var gefin út 1836.
Skúli Magnússon lét byggja Viðeyjarstofu sem þá var glæsilegasta hús á landinu. Svo varð hann fallít og eyddi síðustu æviárum sínum í hornherbergi á lofti hússins. Við tók Ólafur Stefánsson stiftamtmaður, ættfaðir Stefánunga svokallaðra. Húsið var kallað „Slotið“ í daglegu tali.
