Fyrir mörgum árum álpuðust Íslendingar til að gera jafntefli í landsleik í fótbolta, á útivelli. Á þeim árum var það fátítt.

Þetta var gegn Wales – svosem engu stórveldi í knattspyrnunni. En atvikin voru þannig að nokkrir leikmenn Wales settu upp apagrímur fyrir leikinn og ögruðu Íslendingum – söguðust ætla að gera úr þeim apa.

Eftir á virkar þetta ósköp saklaust, en þetta vakti gríðarlega reiði á Íslandi. Landsliðsmennirnir íslensku fóru dýrvitlausir inn á völlinn og náðu jafntefli, 2-2, að mig minnir.

Þótti þá nokkurn veginn hefnt fyrir apagrínið. Úrslitin vöktu upp sterka þjóðerniskennd.

Fyrirliði íslenska fótboltalandsliðsins segir um Albani að þeir séu „mestmegnis glæpamenn“.

Albanir eru þjóð sem hefur gengið í gegnum miklar hörmungar. Þeir voru fátæk bændaþjóð sem var lokuð inni viðurstyggilegu alræðisríki eftir stríðið. Þegar alræðið féll reyndu þeir að komast burt hver sem betur gat. Í Grikklandi þar sem ég þekki til er mikið af albönskum verkamönnum sem vinna verstu og sóðalegustu störfin. Það er litið niður á þá – hvarvetna hrærast þeir í skugga fordóma.

Nú veit ég ekki hvernig fjölmiðlun í Albaníu virkar. En ef orð landsliðsfyrirliðans spyrjast út er ekki líklegt að landsliðið ríði feitum hesti frá þessari viðureign.