Við ókum frá Ísafirði í átt til Reykjavíkur í björtu og fallegu veðri. Stoppuðum oft á leiðinni.

Við staðnæmdumst í Litlabæ í Skötufirði. Þar tók á móti okkur sérlega indælt fólk sem reiddi fram vöflur með rjóma og sultu og nýtínd aðalbláber. Þar fyrir utan í fjörunni sáum við mikið af sel. Hundurinn á myndinni var mjög vingjarnlegur, hann heitir Smali.

Í Litlabæ vakti athygli okkar þessi gamli poki utan af Bragakaffi. Þarna í bænum bjó eitt sinn á þriðja tug manns – það er erfitt að trúa því. Nú hefur hann verið endurbyggður og er í umsjá Þjóðminjasafnsins. Vöflurnar voru sérlega ljúffengar, í Ögri fengum við mjög góða fisksúpu, í galdrasafninu á Hólmavík fengum við krækling úr Steingrímsfirði og almennt má segja að við höfum borðað frábæran mat á Vestfjörðum – eiginlega bara fisk.

Það er gaman að lifa af gæðum landsins. Hvarvetna fyrir vestan eru lækir þangað sem maður getur sótt sér ferskt og gott drykkjarvatn.

Í Ísafirði – þeim sem er innst í Ísafjarðardjúpi – fundum við Blueberry Hill. Það er best að tína bara beint upp í sig.

Við gistum á sveitahótelinu á Laugarhóli í Bjarnarfirði. Þar er sérlega skemmtileg sundlaug sem er kennd við Gvend góða biskup. Hótelið hefur mikinn sjarma og þar inni er margt skemmtilegt að skoða, þessi gamla auglýsing er frá þeim tíma að íslensk börn lærðu að það væri stórhættulegt að spara. „Græddur er geymdur eyrir“ varð að „glatað er geymt fé“.

Daginn eftir ókum við í gegnum Dalina. Á Erpsstöðum er mjólkurbú þar sem er framleiddur besti ís á Íslandi. Og þar er þessi kisa sem er sólgin í ís. Heppin að búa þarna!