Það er ekki ofsagt hjá Lars Christensen um skammtímasjónarmiðin í íslenskri pólitík.

Við Íslendingar erum reyndar furðulega miklir kerfisþrælar; við komum okkur upp stórum og miklum kerfum sem við erum algjörlega ófær um að breyta – jafnvel þótt þörfin blasi við. Dæmin eru mýmörg.

En svo reynum við alltaf að stytta okkur leið þegar við getum, fremur en að reyna að breyta kerfunum. Með því að hrúga upp virkjun og álveri, með því að efna til allsherjarveislu í kringum alltof hátt verðlagðan gjaldmiðil. Þannig er hægt að reyna að keyra upp hagvöxt tímabundið, hafa smá partí, og sjá – stjórnmálamenn ná kannski endurkjöri.

Nú er talað um það í tengslun við boðaðar aðgerðir í skuldamálum að þær muni efla neyslu og hagvöxt. Það má vera, til einhvers tíma. Líklegt er þá að verðbólga fari af stað og komi aftur í hausinn á okkur í gegnum tvö kerfi sem hafa vaxið okkur yfir höfuð – verðtrygginguna og íslensku krónuna.

Raunar hefur ein stærsta frétt vikunnar farið heldur fljótt. Hún segir frá tekjubresti ríkissjóðs vegna þess að hagvöxtur er ekki eins og ætlað var. Ríkið er semsagt að fá minni tekjur – hjól atvinnulífsins eru ekki að snúast þrátt fyrir makríl og ferðamenn.

Það er semsagt kreppulykt á Íslandi ennþá.