Menn geta gert of mikið úr því að forsætisráðherra fari í stutt frí. Það er öllum hollt að hvíla sig, fara burt, öðlast fjarlægð á verkefni. Skynja að heimurinn er stór – og að Ísland er fjarri því að vera nafli alheimsins.

Sigmundur Davíð birtist aftur í viðtali og er býsna herskár.

Enn sem komið er kýs hann að loka augunum fyrir þeirri staðreynd að Sjálfstæðisflokkurinn er afar tregur til að fara í boðaðar skuldaniðurfellingar Framsóknarflokksins. Margir sjálfstæðismenn tala beinlínis á móti þeim, opinskátt, Bjarni Benediktsson er með alls kyns fyrirvara – milli orða hans og þess sem Sigmundur segir er áberandi ósamhljómur.

Það er þetta sem vekur athygli og spurn um hvort Sjálfstæðisflokkurinn ætli að fara í þennan leiðangur. Og þá er þess að gæta að fylgi Framsóknarflokksins byggist algjörlega á því að skuldaniðurfellingarnar verði að veruleika, en það er engin sérstök krafa til Sjálfstæðisflokksins að hann skili einhverju í þessu máli. Skuldamálin gætu meira að segja valdið hatrömmum deilum innan Sjálfstæðisflokksins.

Sigmundur velur þá leið að hnýta í stjórnarandstöðuna. Hann segist vonast til að hún verði „samvinnuþýð og þvælist ekki fyrir“. Hann segir að áhyggjur Bjarna Benediktssonar beinist að stjórnarandstöðunni.

En það eru litlar líkur á að stjórnarandstaðan tefji málið. Hún er veikluð og ósamstæð og hefði varla annað vopn til þess en málþóf. Hún stendur varla í veginum.