Fréttaflutningur á Íslandi getur oft verið dálítið sérkennilegur. Kannski er það vegna þess að lítið er í fréttum, kannski kunna menn ekki alveg þær reglur sem gilda í alvöru fréttamennsku, kannski er vandinn að fylla dagblaðadálka og fréttatíma.

Það er til dæmis fréttin sem sjá má víða í morgun. Sá ágæti lögmaður Jón Steinar Gunnlaugsson semur álit þar sem hann kemst að þeirri niðurstöðu að útgerðin hafi eignarrétt á aflaheimildum og að það sé stjórnarskrárbrot að krefja hana um veiðigjöld.

Jón Steinar er frjáls þessarar skoðunar sem hann byggir á lagatextum og hann undirbyggir mál sitt ábyggilega vel.

En aðalatriðið er að þetta er álitsgerð, unnin fyrir fyrirtæki sem á beinna hagsmuna að gæta að hlutirnir séu svona en ekki öðruvísi. Þetta er ekki óháð mat fræðimanns.

Á Facebook sé ég bent á að á þýsku sé svonalagað kallað Gefälligkeitsgutachten – það eru álitsgerðir sem miða ekki að því að komast að einhverjum sannleika í máli, heldur er þeim ætlað að þjóna hagsmunum þeirra sem panta eða borga.

Fjölmiðlar verða auðvitað að vara sig á slíku.

Nú gæti komið fram annar lögmaður, sem er að vinna fyrir aðra aðila, og kæmist að þveröfugri niðurstöðu. Hvar erum við þá stödd í fjölmiðlaumræðunni? Á hún bara að vera einhvers konar ping-pong?