Það er spurt í þinginu hvar Sigmundur Davíð sé – kannski er það einhvers konar leikrit – það er altalað í pólitíkinni að hann sé í hvíldarleyfi í útlöndum.

Það er reyndar um að gera að menn hvíli sig og fái andrúm til að hugsa, það er ekki til farsældar að liggja í skjalbunkum eða tölfræði allan sólarhringinn.

Jóhanna Sigurðardóttir hafði tilhneigingu til vinnusemi af því taginu, Sigmundur Davíð virðist vera annarar gerðar.

Þess er þó að gæta að Jóhanna var sökuð um svik í hvert skipti sem hún brá sér af bæ, konan mátti varla fara austur í Hveragerði án þess upphefðust hávær mótmæli.

Ég skrifaði í gær að það virkaði eins og doði væri yfir ríkisstjórninni. Eins og einhver benti á getur verið gott ef ekkert er að frétta, í því er viss hvíld, en það er ekki gott ef ekkert er að gerast.

Það verður æ ljósara að Sjálfstæðisflokkurinn ætlar ekki að leggja neitt á sig til að skuldaniðurfellingar verði að veruleika. Innan flokksis hafa menn enga trú á þessum fyrirætlunum og hugsa sem svo – ef ekki verður neitt úr neinu situr Framsóknarflokkurinn uppi með skömmina en okkur verður ekki kennt um.

Nú er veruleikinn sá að staða Íslands versnar á alþjóðlegum fjármálamörkuðum.

Maður greinir reyndar nokkrar breytingar frá stjórnarmynstri síðari ára. Ríkisstjórnir hafa snúist um tvíeyki flokksformanna: Davíð/Halldór, Geir/Ingibjörg, Jóhanna/Steingrímur.

Þetta virðist ekki vera að gerast í núverandi ríkisstjórn – maður skynjar altént ekki að samband af þessu tagi sé milli Sigmundar og Bjarna Benediktssonar.