Núorðið tíðkast á Íslandi að tala með heldur leiðinlegum hætti um ferðamenn og ferðamennsku.

Samt er það líklega ferðamennskan sem öðru fremur hefur mildað áhrifin af efnahagshruninu.

Hún veitir fjölda manns atvinnu og peningarnir seytla víða út um samfélagið – stundum framhjá skattinum eins og til margra sem leigja frá sér íbúðir eða herbergi.

Miðað við aukna veltu í þessari grein og hækkandi verðlag á gistingu er eiginlega alveg óskiljanlegt að horfið hafi verið frá því ráði að hækka virðisaukaskatt á hótelgistingu í fjórtán prósent. Ef einhvers staðar er borðleggjandi skattur, þá er það þessi.

Nú er reyndar farið að tala um það af alvöru að taka gjald af ferðamönnum – líklegt er að það verði orðið að veruleika á næsta ári. En einkaaðilar eru á undan, það er búið að setja upp skúr við Kerið í Grímsnesi þar sem fólk borgar fyrir að sjá vatnið neðst í þessum gíg.

Kerið er ágætt, en það verður seint talið til helstu náttúruperla og einhvern veginn virkar þessi gjaldtaka hálf lítilfjörlega. Ætli fleiri eigendur lands fylgi í kjölfarið og setji upp svipaða miðasöluskúra?

Það er spurning hvernig eigi að rukka fyrir aðganginn að náttúrunni. Er rétt að setja upp skýli víða um landið þar sem er tekið gjald fyrir hvern stað  fyrir sig eða væri ef til vill skynsamlegra að selja einfaldlega passa, fyrir hóflegt verð, sem myndi gilda um allt land – eða fyrir ákveðinn landshluta?