Nýr landbúnaðarráðherra, Sigurður Ingi Jóhannsson, aftekur að leyfa innflutning á kjúklingum- og svínakjöti.

Sigurður er dýralæknir, þingmaður mikils landbúnaðarhéraðs; það er reyndar hefð fyrir því að menn úr sveit séu landbúnaðarráðherrar, þannig var til dæmis um bæði Jón Bjarnason og Steingrím J. Sigfússon.

Reyndar er ekki víst að þetta bann standist EES saminginn. Við erum ennþá bundin af honum þrátt fyrir að til stand að slíta aðildarviðræðum við Evrópusambandið. Við þurfum áfram að taka við tilskipunum frá Evrópu og höfum ekkert um það að segja hvort þær verði að lögum hér.

Landbúnaðarráðherrarnir hafa staðið dyggan vörð um kjúklinga- og svínaræktina, þótt miklar efasemdir séu um að þetta sé eiginlegur landbúnaður. Fyrir fáum árum bannaði Jón Bjarnason innflutning á kjúklingum þótt skortur væri á þessari vöru í landinu. Fólk skyldi gera sér að góðu að hafa eitthvað annað í matinn.

Oft er gripið til sjúkdómaraka í þessu máli, en þau halda ekki alveg. Salmonella hefur til dæmis margsinnis komið upp á íslenskum kjúklingabúum – og sjúkdómar geta líka hæglega borist með ferðamönnum eða farfuglum. Auk þess hefur verið flutt inn nokkurt magn af fugla- og svínakjöti.

Þannig að þetta snýst aðallega um að vernda íslenskan iðnað/landbúnað, enda segir landbúnaðarráðherrann að innflutningur „myndi að hluta kippa rekstrargrundvellinum undan þessum geira þar sem starfa þúsundir manns“.

Þetta kemur fram í viðtali við Bændablaðið. Takið eftir því að ráðherrann segir „að hluta“ – hvað sem það á að merkja?

Landbúnaðurinn á Íslandi nýtur gríðarmikillar verndar. En hvað vilja menn ganga langt í að vernda grein sem trauðla telst vera landbúnaður – verksmiðjubú með hænsnum og svínum eru það tæplega.

Hvernig myndi okkur verða við ef til dæmis væru settar svipaðar takmarkanir til að vernda íslenska sælgætisframleiðslu, húsgagnasmíði, nú eða kvikmyndir og tónlist?

Eða hvað er svona sérstakt við framleiðslu á kjúklingum og svínakjöti?