Menn spyrja sig auðvitað hvað Sigmundur Davíð og Bjarni eru að semja um í sumarbústaðnum við Þingvallavatn.

Líklega hefur niðurstöðu stjórnarmyndunarviðræðna sjaldan verið beðið með meiri óþreyju.

Bæði er það að talsvert misræmi var milli stefnu flokka þeirra fyrir kosningar – og eins hitt að staða þjóðarbúsins virðist afar viðkvæm.

En samkvæmt Bjarna er lítið mál að koma þessu saman.

Það er þó ekki víst.

Líklegast er að út úr dæminu komi einhvers konar blanda skattalækkana og skuldaniðurfærslu, að þannig verði kosningastefnuskrár flokkanna samþættar.

En staðan í þjóðarbúskapnum er þannig að krafan er um bættan viðskiptajöfnuð – til að geta greitt skuldir í erlendum gjaldeyri sem við höfum tæplega ráð á að borga.

Þetta þýðir væntanlega að gengi krónunnar er nú of hátt – það nálgast 150 krónur á móti evrunni, þarf sennilega að vera nær 200. Þetta þýðir áframhaldandi gjaldeyrishöft og þetta þýðir að varla má gera neitt sem veldur því að viðskiptajöfnuðurinn versnar eða að einhver hluti þjóðarinnar auki neyslu sína.

Það er semsagt úr vöndu að ráða – loforð um skattalækkanir og skuldaniðurfellingar ganga nefnilega í þveröfuga átt, það er hætt við að þau örvi neysluna.

Vandinn er orðaður svona af Má Guðmundssyni í nýrri skýrslu Seðlabankans um fjármálastöðugleika:

„Í sem stystu máli felst vandinn í því að miðað við óbreytt gengi nægir fyrirsjáanlegur undirliggjandi viðskiptaafgangur næstu ára ekki til að fjármagna samningsbundnar afborganir erlendra lána. Því mun íslenska þjóðarbúið ekki skapa nægan gjaldeyri að óbreyttu gengi krónunnar til að losa út krónueignir búa gömlu bankanna til erlendra kröfuhafa og það jafnvel þótt þær yrðu verðlagðar mjög lágt í erlendum gjaldmiðlum.“

Gjaldeyrissköpunin er semsagt ekki næg, ekki einu sinni þótt næðust afar hagstæðir samningar við erlenda kröfuhafa.

Þetta þrengir náttúrlega stöðu nýrrar ríkisstjórnar verulega, hætta er á að skuldir verði aðalviðfangsefni hennar þrátt fyrir önnur fyrirheit í kosningastefnuskránum.

Til langframa þarf svo vitaskuld að örva hagkerfið hérna þannig að það standi undir þessu fargi. Það þarf meiri framleiðni, meiri útflutning. Það er nánast öruggt að stjórnarflokkarnir munu horfa til stóriðju í því sambandi. En efnahagsástandið er víðar slæmt en á Íslandi, svo það er spurning hversu auðvelt verður að laða hingað erlend stórfyrirtæki – og þá á hvaða kjörum?