Stundum er hollt að horfa á hlutina í víðara samhengi.

Við búum í heimi þar sem fjármálaöfl hafa sífellt meiri völd – sumpart hafa þau tekið völdin af ríkisstjórnum. Og það hafa verið þróaðir ýmsir flóknir fjármálagjörningar, sem stundum eru á mörkum hins löglega. Geysilegt fé er í skattaparadísum. Ein eins og oft er eru stjórnvöld skrefi á eftir. Við hér á Íslandi hefðum líklega verið mun betur stödd ef réttarkerfið hér hefði kunnað að taka á efnahagsbrotum fyrir hrun, en ekki þurft að læra það með erfiðismunum eftir hrunið.

Alþjóðleg mál sem hafa verið að koma upp sýna svipaða þróun, eins og til dæmis libor-vaxta hneykslið í Bretlandi og hneykslismál sem mjög er fjallað um í Þýskalandi og tengjast Deutsche Bank. En fjármálaöflin og útsendarar þeirra munu vitaskuld alltaf reyna að grafa undan tilraunum til að láta þau fara að lögum – þetta er eilíf barátta.

Eva Joly átti árið 2003 þátt í að semja svokallaða Parísaryfirlýsingu fjórtán rannsóknardómara frá mörgum Evrópulöndum. Meðal þeirra sem undirrituðu yfirlýsinguna voru spænski rannsóknardómarinn Baltazar Garzón,, Antonio di Pietro, fyrrum dómari frá Ítalíu, og svissneski dómarinn Bernard Bertossa.

Parísaryfirlýsingin felur í sér  þrjár einfaldar grundvallarreglur:

1) Gagnsæi er eðlileg fylgiregla frelsis; gagnsæi án frelsis brýtur í bága við mannréttindi. Ef ógagnsæi fylgir frelsinu greiðir það leið til lögbrota.

2) Hnattvæðing laganna er lífsnauðsynleg hnattvæðingu viðskiptanna. Lönd sem hylma yfir  lögbrot og fjársvik ættu ekki að hafa óskertan rétt til bankastarfsemi.

3) Lögbrot valdamanna skaða mikilvæga þjóðarhagsmuni. Hert viðurlög, heimild til eignaupptöku og aðhald  með bankastarfsemi eru varnir sem grípa verður til gegn slíkri samfélagsógn.