Vetrarfrí í skólum kemur alltaf svolítið flatt upp á mann. En nú er það að byrja og stendur fram í næstu viku.

Forsjált fólk er löngu búið að skipuleggja þessa daga, vænti ég, en við sem eigum erfitt með að hugsa langt fram í tíman vitum ekkert hvað við ætlum að gera með börnunum.

Hvalfjarðargöngin verða lokuð dagana meðan fríið stendur yfir, það á víst að laga til þar inni. Maður heyrir fólk segja að þetta sé vond tímasetning, það hljóti að verða meiri umferð en ella vegna vetrarfrísins.

En þá er bara að njóta þess að fara gömu leiðina um Hvalfjörð og rifja upp endurminningar þaðan.

Sú var tíðin að leiðin um Hvalfjörð þótti svo löng og ströng að ekki dugðu færri en þrjár stórar sjoppur – Botnskáli, Olíustö0ðin og Ferstikla.

Best þótti að stoppa í hverri einustu sjoppu. En svo voru reyndar aðrir sem ekki vildu versla hjá Esso – og svo hinir sem vildu ekki kaupa neitt hjá Shell. Á þeim árum var mjög pólitískt hvar maður keypti bensín.

Í Hvalfirðinum urðu börn sem voru á leið út á land gjarnan mjög bílveik. Þar var ekki bara um að kenna vondum og hlykkjóttum vegi eða hinni hamslausu neyslu á sjoppufæði, heldur líka því að á þeim árum reykti fólk í bifreiðum.

Fyrir börn sem ferðuðust í rútum gat þetta verið algjör martröð, þegar blandaðist saman lykt af sígarettum og London Docks-vindlum, bílstjórar reyktu þá einatt, harðfiski sem gjarnan var dreginn fram í bílferðum og blautum lopapeysum.

Ferstikla, ein af sjoppunum í Hvalfirði.