Ég hef farið víða um borgina síðustu daga og séð margt fallegt og skemmtilegt, sumt hafði ég ekki séð áður eða ekki fattað.

Aðalbyggingu Háskólans sem er merkileg blanda af íslenskum bergtegundum að innan sem utan,

Seljahverfið sem var að hluta til skipulagt eins og gamli bærinn, meira að segja með listamannahúsum.

Fossvogshverfið sem stallast niður Fossvogsdalinn, er kannski þaulskipulagðasta hverfi bæjarins.

Göngustíg í Fellahverfi, bak við löngu blokkina – hann er fullur af krökkum og lífi.

Og svo var það þessi dásamlegi runni í Grjótaþorpinu, á horni Bröttugötu og Mjóstrætis. Þessi runnar með gul og vorleg blóm eru orðnir mjög áberandi í borginni – blómgast svona fallega og lykta vel.

Þegar ég var að alast upp átti að rífa Grjótaþorpið og leggja yfir það akbraut. Þá var það mjög niðurnítt, hálfgert slömm. Ungir menn frá Frakklandi settust þar að upp úr 1970 og skynjuðu fegurð þess.

Það fór loks svo að Grjótaþorpinu var bjargað – nú er það eins og kyrrlát vin í borginni enda varla nein bílaumferð um þröngar göturnar.