Laun kennara eru alltof lág – ég held að flestir geti verið sammála um það. Guðmundur Andri Thorsson skrifar um þetta ágætan pistil í Fréttablaðið í dag. Hann tengir kennaralaunin við verðmætamat samfélagsins:

Þau sýna – hvað sem orðagjálfri líður – að menntun nýtur ekki þeirrar virðingar sem er sjálf forsenda framfaranna. Nú eru háskólakennarar einnig teknir að ókyrrast og skyldi engan undra: ekki síst hefur stundakennsla á háskólastigi hér verið nokkurs konar góðgerðastarfsemi eða þegnskylduvinna.

Og ennfremur:

Forsenda þessa alls er ákveðið hugarfar, ákveðin sýn á sjálfan sig og samfélagið sitt, ákveðið verðmætamat. Við eigum að vísu sögur um dásamleg séní sem voru droppát, allt frá Halldóri Laxness til Bjarkar, en til að slíkt fólk njóti sín þarf að vera viss jarðvegur, visst hugarfar, visst menntunarstig, visst verðmætamat þar sem störf kennara eru metin að verðleikum.

Framhaldsskólakennarar hafa nú verið í verkfalli í viku, önnur vikan er að hefjast. Það virðist ekki þokast neitt í samningum. Vandi framhaldsskólakennara er meðal annars sá að verkfall hjá þeim bítur ekki tafarlaust. Tugþúsundir ungmenna eru heima að lufsast, sumir tefjast í námi eða detta jafnvel út úr skóla, en framhaldsskólakennarar geta ekki lamað atvinnulífið. Þeir eru ansi margir sem verða ekkert varir við verkfall þeirra.

Verkföll grunnskólakennara og leikskólakennara hafa meira bit – þá sitja heima ung börn sem ekki geta bjargað sér. En það breytir því ekki að nauðsynlegt er að semja hið fyrsta við framhaldsskólakennara – það er óþolandi tilhugsun ef verkfalll þeirra dregst í margar vikur.