Bílastæðamál eru mjög sett á oddinn nú þegar dregur að kosningum í Reykjavík.

Viðhorf okkar til bílastæða er reyndar svolítið sérstakt. Óvíða er jafnmikið pláss lagt undir bílastæði og einmitt í Reykjavík. Það er eins og menn geri sér ekki grein fyrir því að bílastæði eru ekki ókeypis fremur en lóðir undir hús.

En allt í einu rjúka menn upp vegna þess að byggja á stúdentaíbúðir efst í miðborginni, í Ásholti, þar sem er gert ráð fyrir fáum bílastæðum. Þetta er á svæði þar sem skólar, almenningssamgöngur, verslanir og menning eru í göngufæri. Nýbyggingar þarna munu efla svæðið kringum Hlemminn verulega – þar er að myndast mjög spennandi borgarumhverfi.

Um bílastæðin segir Gísli Marteinn Baldursson á Facebook síðu sinni:

„Merkilegast í þessari umræðu er að sjá fólk sem telur sig frjálslynt í stjórnmálum taka undir þá ótrúlegu kröfu að eiganda lóðarinnar verði skipað að byggja fleiri bílastæði en hann sjálfur telur nauðsynlegt. Slík forræðishyggja myndi hækka byggingakostnað, gera ódýrar stúdentaíbúðir dýrari og sóa verðmætum því það er vitað af reynslunni (meðal annars frá stúdentaíbúðum á Lindargötu og víðar) að ekki er þörf fyrir fleiri stæði en þarna eru áætluð.“

Svo er það Borgartúnið.

Þessi gata átti að verða eins konar City Reykjavíkur. Fjármálahverfið. En það misheppnaðist illilega. Bílastæðin urðu nefnilega miklu stærri en byggingarnar. Þeir sem eiga erindi í hverfið þurfa að skáskjóta sér yfir bílaplönin. Það er ekki mikil reisn yfir því. Til samanburðar má geta þess að í City í London eru varla nein bílastæði ofanjarðar lengur. Þar eru líka byggð stórhýsi þar sem eru ekki heldur bílastæðakjallarar.

Nú er aðeins reynt að taka þar til. Gera hverfið meira aðlaðandi. Ekki alveg svona bútalt í útliti. En aftur hefur hann upp raust sína bílastæðakórinn – það er skelfileg tilhugsun ef við eyðum tímanum fram að borgarstjórnarkosningum í að rífast um bílastæði.