Voru hugmyndir um svonefndan stöðugleikaskatt í tengslum við uppgjör þrotabúa föllnu bankanna einungis sjónarspil?

Það virðist vera grunntónninn í pistli sem Sigrún Davíðsdóttir flutti í Spegli Ríkisútvarpsins. Sigrún hefur sett sig manna best inn málefni bankanna og talar um sjónarspil í sambandi við stöðugleikaskattinn, niðurstaðan hafi í raun verið leið „sem þá var aðeins nefnd í aukasetningu, stöðugleikaframlag og nauðasamningar stóru bankabúanna.“

Í pistli Sigrúnar kemur fram að á blaðamannafundi í júní hafi ríkisstjórnin lagt áherslu á að stöðugleikaskattur myndi skila 850 milljörðum króna, líkt og þetta hafi verið sú útkoma sem stjórnin sóttist eftir. Svo hafi hins vegar ekki verið, fjármálaráðherra hafi aldrei viljað fara þessa skattaleið.

Í viðtali við Spegillinn eftir nýlega kynningu á úttekt Seðlabankans á stöðugleikaframlagi hafnaði fjármálaráðherra því að skattinum hefði verið veifað til að hræða kröfuhafa til samninga. Aðrir hafa getið sér þess til að eftir miklar yfirlýsingar Framsóknarflokksins um hvað fengist gæti út úr uppgjörum búanna hafi verið erfitt að bakka með stóru tölurnar.

Menn geta haft sínar skoðanir á af hverju júní-tillögurnar eru svo eðlisólíkar útkomunni nú. En niðurstaðan er alla vega að eftir ofuráherslu á stöðugleikaskatt er útkoman stöðugleikaframlag sem aðeins var nefnt í aukasetningu í júní og er innan við helmingur þess sem skattur var sagður skila.

Í pistlinum segir Sigrún að bæði Bjarni Benediktsson og Már Guðmundsson hafi margítrekað að uppgjör búanna ætti ekki að vera fjáröflunarleið fyrir ríkið, ólíkt því sem Framsóknarflokkurinn hamraði á í kosningabaráttunni síðustu. Þessi ólíki skilningur á eðli aðgerðanna sé ein aðalástæða þess að niðurstaðan nú er svo gerólík skilaboðunum frá því í júní.

Sigrún efast ekki um að ávinningur sé að því að losna við gjaldeyrishöftin sem nú eru við lýði. Kostnaðurinn við þau sé mikill. En fjárhæðirnar sem um er að ræða með stöðugleikaskatti og stöðugleikaframlagi séu ósambærilegar. Skatturinn hefði getið af sér dómsmál og óvissa útkomu og tafið afléttingu haftanna. Engu að síður vakni spurningar um framsetningu málsins:

Úr röðum Alþingismanna heyrir Spegillinn ergelsisraddir um að í stað skýrra skilaboða hafi stjórnin frá því í sumar kosið blekkingu og sjónhverfingar og þá efasemdir um að þetta hafi verið besta leiðin til að afla stuðnings við tillögurnar sem í raun skila góðri útkomu fyrir þjóðarbúið.

Pistil Sigrúnar Davíðsdóttur má lesa í heild sinni hér.