Það er náttúrlega eitthvað hræðilega vont við að sama dag og maður er dæmdur í gæsluvarðhald næstu vikuna fyrir að stela smávegis af fötum úr búðum, skuli tveir menn sem eru grunaðir um alvarleg kynferðisbrot komast af landi brott vegna þess að þeir voru ekki dæmdir í gæsluvarðhald. Þar fór lögreglan ekki einu sinni fram á gæsluvarðhald.

Jú, þetta er í raun blöskranlegt – maður man varla til þess að íslensk lögregla hafi náð að fyrirgera trausti sínu jafn hrikalega og á jafn skömmum tíma. Þetta er á tíma þegar sú tilfinning er mjög sterk í samfélaginu að slælega sé tekið á kynferðis- og ofbeldisbrotum.

Að hluta til virðist vandinn líka liggja í lélegum samskiptum lögreglunnar við borgarana og fjölmiðla – þau hafa farið hríðversnandi síðan nýr lögreglustjóri tók við í Reykjavík. Þar virðist skorturinn á fagmennsku og skilningi á eðli nútímafjölmiðlunar vera algjör. Það er betra fyrir lögregluna að svara spurningum, en að eiga á hættu að breiðist út alls kyns sögusagnir. Stundum þarf ekki annað en að segja já eða nei, að eitthvað sé satt eða ósatt. Það er ekki nóg að tjá sig bara í huggulegum statusum á Facebook.

Að því sögðu þarf líka að brýna fyrir fjölmiðlum að fara ekki fram með óstaðfestar fréttir eða fréttir sem gætu verið sannar – en gætu kannski fallið ef upplýsingarnar væru betri. Freistnin til þess er mun meiri nú þegar keppt er um smellina á internetinu og hægt að birta fréttir á augabragði – sem aðrir gætu kannski náð. En þetta er veruleiki sem lögreglan verður líka að skilja og kunna á.

Yfirmaður á lögfræðiskrifstofu lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu segir að þessi frétt sem birtist í Fréttablaðinu í morgun sé „orðum aukin“. Íbúðin hafi ekki verið „sérútbúin“. Hvernig er fréttin tilkomin og hefði verið hægt að nálgast upplýsingar hjá lögreglunni sem hefðu komið í veg fyrir birtingu hennar?